روزگاری صاحبان سهام از سوی …، هیئت مدیره و مدیر عامل شرکت بودند! روزگاری سهامداران دولتی آمدند.گاهی هم سهامداران قدرتمند نظامی. هر بار ما امید داشتیم گروه جدید که می آید با راهکارهای روشن و مدون، شرکت مخابرات ایران را به جایگاه اولیه بازگرداند.اما هر سال دریغ از پارسال!
انگار همه، عهد بسته بودند که به یک شیوه مدیریت کنند! انگار هیچ راه و روش دیگری برای مدیریت وجود ندارد! انگار فقط یک شیوه به آنان وحی شده باشد!… اما ما را فرسوده کردند!دست ها پیوسته در جیب کارکنان بود و همیشه راه حل، از فرسوده کردن کارکنان می آمد! همه امید ما به دولت بود! گفتیم اگر مخابرات به دولت بازگردد از آنجا که قصد سود آوری افسانه ای ندارند، شاید نیم نگاهی به شیوه های مدیریت جدید بیندازند!
اما حیف و هزاران حیف!
هر کسی آمد، جز استفاده از مدیران ضعیف در استانها، هیچ کار دیگری نکرد! با وجود تجربه فراوان، تازه درک کرده ام که باید برای مدیر شدن، حتما قدت کوتاه باشد! حتما باید تعریف و تمجید کنی! اما گمان کردم در مدیریت های میانی چنین است اما ….
هر روز مدیران کوتاه تر از گذشته شدند!استان های بزرگ بدست مدیران کوچک از استانهای ضعیف البنبه بالا آمدند! اما آنها فقط استانهای بزرگ را کوچک کردند!
امروز به عنوان سردبیر تنها رسانه مخابراتی-ارتباطی-مردمی خسته تر و فرسوده تر از هر زمانی هستم که بتوانم ایده های جدید مطرح کنم!دیگر هرگز گوش شنوایی نیست! امروز چه باید کرد؟
تا دیروز مدیران و هیئت مدیره مخابرات، با دولت سرجنگ داشتند. لذا فقط از جیره و مواجب کارکنان و بازنشستگان می زدند تا بتوانند شرکت را سر پا نگه دارند! دولت پیش از این اجازه نمی داد حتی تعرفه های عادی و مناسب، مخابرات را زنده نگه دارد! اما حالا … اگر تا دیروز فقط دست در جیب کارکنان بود، حالا دیگر تعرفه آزاد است و جیب مردم هم متصل شده به جیب مخابرات!
در شرایط دشواری هستیم! از سویی هجوم دشمنان زندگی را بر مردم تنگ کرده، سفره هایشان را جمع کرده وانتظار از دولت، منطقی نیست! از سوی دیگر زندگی و تورم، نفس مردم و بویژه کارکنان را به شماره انداخته است! به شماره؟! شاید چیزی بالاتر!
حالا شما بگویید! بگویید این سردبیر پیر، خسته از شرایطی که مدیران کم توان ایجاد کرده اند، در کنار شما چه کند! چه کند تا این سرزمین و مردمانش حداقل عصابی آرام داشته باشند!
می دانم که باز باید پاسخ تماس ها و فشارها را بدهم اما هر مدیری که از این نوشته ناراحت می شود، فقط نگاهی به اطرافش بکند و پاسخ یک سوال را به من بدهد! ایا امروز مدیران اطراف شما، قوی تر از دیروز هستند یا ضعیف تر؟! چقدر ضعیف تر؟! چرا انتخابشان کرده اید؟! از رئیس یک اداره تا معاونت یک استان! از مدیران استانی تا …. همه را مقایسه کنید! چند درصد بهتر از دیروز هستند؟!
روزگاری امید داشتیم مدیران جوان وارد شوند تا طناب های پوسیده افکار قدیمی از دست و پای مخابرات باز شود! امروز جوانها آمدند ولی کاش نمی آمدند! اگر نمی آمدند حداقل امید در دل ما زنده می ماند! امید به بهبود!
آقایان مدیر! لطفا طوری مدیریت نکنید که تمام امیدهایمان یک جا بسوزد و خاکستر شود! این شیوه که ما را از همه به هیچ رسانده اید، شما را به بهشت نمی برد!
سلام خاهشا هرچه سریعتر معوقات فروردین پیگیری کنید